| |
 |
|
 |
|
Zasady ostrożności:
Nie używaj magnesów neodymowych NdFeB :
- w środowiskach kwasowych, zasadowych albo organicznych czy rozpuszczających (chyba że hermetycznie odizolujesz magnes od środowiska) ani promieni radioaktywnych,
- w wodzie albo oleju (chyba że odizolujesz magnes od środowiska albo jesteś przygotowany na to, iż magnes w krótkim czasie straci swoje magnetyczne własności),
- w elektrycznie przewodzącym płynie - elektrolicie zawierającym wodę,
- w atmosferze zawierającej wodór.
Magnes neodymowy to spiek sproszkowanych metali z rzadkim pierwiastkiem z grupy lantanowców - neodymem, odkrytym w 1885 r. Po namagnesowaniu jego działanie jest kilkakrotnie mocniejsze od powszechnie znanego magnesu ferrytowego np. zwykły magnes ferrytowy (taki jak w głośnikach) podniesie kilkugramowy odważnik, a neodymowy o takiej samej wielkości - 10-krotnie większy. Właśnie dzięki swoim rozmiarom ale i zdolności do pracy w stosunkowo szerokim zakresie temperatur, a także rozpowszechnieniu się stosowania rozmaitych uchwytów, już pod koniec lat 80-ych magnesy neodymowe zaczęły zyskiwać na popularności.
Magnesy neodymowe są skłonne do korozji w wilgotnych środowiskach. Dlatego pokrywane są cienką warstwą niklu, srebra, złota, złota-niklu lub epoksydu. Magnetyczne właściwości magnesów neodymowych NdFeB ulegają znaczącemu pogorszeniu w temperaturze przekraczającej 130°C i są w dużym stopniu uzależnione od materiału z jakiego wykonane są magnesy - czy to jest N - stustopniowy z niską permanencją czy też np. M - H - SH - UH - EH działający nawet do 210°C. Z reguły magnesy NdFeB z wyższym współczynnikiem permanencii wytrzymują wyższe temperatury bez straty magnetycznych własności.
Magnesy neodymowe NdFeB są o około 13% lżejsze niż typu SmCo (ferrytowe) i kruche (chociaż nie w tym stopniu jak te ostatnie) toteż ich jakakolwiek obróbka mechaniczna przy użyciu narzędzi diamentowych powinna odbywać się przed magnetyzacją. Magnesy neodymowe można namagnesować na kilka sposobów zależnie od zastosowania.
Neodym 60Nd - pierwiastek chem. z bloku f, grupy 3, lantanowców; żółty metal; znajduje zastosowanie jako dodatek do stopów, jego tlenek zaś jest używany do barwienia na czerwono szkła (tzw. sztuczne rubiny), porcelany oraz emalii, a także w laserach neodymowych. Na powietrzu reaguje na zimno z tlenem, dając tlenek neodymu Nd2O3, z podgrzanej wody wydziela wodór tworząc wodorotlenek neodymu Nd(OH)3. Reagując z kwasami daje sole neodymowe, zawierające bladoczerwonofioletowe, uwodnione kationy Nd3+, np. chlorek neodymu NdCl3, sześciowodny azotan neodymu Nd(NO3)3.6H2O, ośmiowodny siarczan neodymu Nd2(SO4)3.8H2O.
- rok odkrycia 1885
- liczba atomowa 60
- masa atomowa 144,24
- elektroujemność 1,2
- wartościowość +3
- zawartość w skorupie ziemskiej
- (litosfera + atmosfera + hydrosfera) 0,004%
- temperatura topnienia (oC) 1020
- temperatura wrzenia (oC, p = 1 atm) 3030
- liczba znanych izotopów (w tym trwałe tzn. o okresie półrozpadu ponad 1 mld lat)
- konfiguracja elektronowa stanu podstawowego:
[Xe] 4f4 6s2
1s2 2s2 2p6 3s2 3p6 3d10 4s2 4p6 4d10 4f4 5s2 5p6 6s2
| Własności magnetyczne spiekanych magnesów neodymowych NdFeB |
|